مجله حقوقی

حق حضانت و سلب آن



طبق قانون حضانت حق و تکلیف والدین است. اگر یکی از والدین که صاحب حق حضانت است در انجام تکالیف مربوط به حضانت کوتاهی نماید طرف دیگر می تواند سلب این حق او را از دادگاه درخواست کند.

مواردی چون شایستگی اخلاقی، توانایی عملی و تمکن مالی،عقل و اسلام از شرایط اولیه برای تعلق حق حضانت در قوانین ما شناخته می شوند. ضمناً عدم ازدواج مادر نیز می تواند مانع تعلق حق حضانت به وی شود مگر در صورتی که پدر در قید حیات نباشد.

معمولاً حق حضانت به یکی از ابوین داده شده و طرف دیگر حق ملاقات پیدا می کند که در اینصورت صاحب حق حضانت نمی تواند مانع ملاقات در زمان های تعیین شده از سوی دادگاه گردد.

مطابق ماده 632 قانون مجازات اسلامی: اگر كسی از دادن طفلی كه به او سپرده شده در موقع مطالبه اشخاصی كه قانوناً حق مطالبه دارند، امتناع كند به مجازات از سه تا شش ماه حبس یا به جزای نقدی از یك میلیون و پانصد هزار تا سه میلیون ریال محكوم خواهد شد.

در زمان جدایی، مادر تا سن هفت سالگی و پدر بعد از آن اولویت حضانت دارد امــا چنانچه بعد از هفت سال، اختلافی در مسئله‌ی حضانت پیش بیاید، دادگاه با توجه به مصلحت کودک تصمیم می­‌گیرد. بنابراین ممکن است مجددا او را به مادرش بسپارد.

سلب حق حضانت

مطابق قانون: هرگاه در اثر عدم مواظبت و یا انحطاط اخلاقی پدر و مادری که طفل تحت حضانت او است، صحت جسمی یا تربیت اخلاقی طفل در معرض خطر باشد، دادگاه می‌تواند با تقاضای بستگان، قیم و یا رئیس حوزه قضائی، ترتیب مقتضی دیگری را برای حضانت کودک اتخاذ نماید.
مواردی که می‌تواند از مصادیق تغییر حضانت باشد عبارتند از:
۱. اعتیاد زیان‌آور به الکل، مواد مخدر، قمار؛
۲. اشتهار به فساد اخلاقی و فحشا؛
۳. ابتلا به بیماری روانی به تشخیص پزشکی قانونی؛
۴. سوءاستفاده از طفل یا اجبار او به ورود به مشاغل ضداخلاقی مانند فساد، فحشا، تکدی‌گری، قاچاق؛
۵. تکرار ضرب‌وجرح خارج از حد متعارف.

البته مواردی چون بیماری واگیری که خطر سرایت به طفل در آن وجود داشته باشد نیز می تواند موجب سلب موقت یا دائم حق حضانت گردد.

دسته بندی مطالب